Het verhaal draait om Melinoë, de prinses van de onderwereld. Ze heeft een duidelijke missie. Ze wil Chronos verslaan, de Titaan van de Tijd, die haar vader gevangen houdt. Dat zorgt voor een iets donkerdere toon dan in het eerste deel. Tegelijk blijft de manier van vertellen herkenbaar. Personages reageren op wat je doet en gesprekken veranderen naarmate je verder komt.
Wat opvalt is dat het verhaal niet alleen in cutscenes zit. Het zit verweven in de gameplay. Elke keer dat je faalt en opnieuw begint, krijg je nieuwe dialogen en kleine stukjes achtergrond. Daardoor voelt herhalen minder als herhaling en meer als voortgang.
De kern van Hades II blijft de bekende roguelike loop. Je start een run, vecht door verschillende gebieden en verzamelt upgrades. Ga je neer, dan begin je opnieuw, maar wel met nieuwe mogelijkheden.
De combat is iets aangepast. Melinoë speelt anders dan Zagreus uit het eerste deel. Ze gebruikt meer magie en heeft toegang tot nieuwe systemen zoals spreuken en speciale vaardigheden. Dat geeft je meer manieren om een build op te bouwen. Runs voelen daardoor gevarieerder, omdat je speelstijl sterk verandert afhankelijk van de goddelijke krachten die je onderweg krijgt.
Ook de structuur is groter geworden. Er zijn meer gebieden, meer routes en meer vijanden. Dat maakt het spel minder voorspelbaar. Je weet nooit precies hoe een run zal verlopen, en dat houdt het interessant, ook na meerdere uren spelen.
Visueel blijft Hades II trouw aan de stijl van zijn voorganger. De game gebruikt een isometrisch perspectief met handgetekende omgevingen en duidelijke animaties. De stijl is herkenbaar, maar er zit meer detail in de omgevingen en effecten.
De variatie in gebieden helpt ook. Elke regio heeft een eigen sfeer en kleurgebruik. Dat maakt het overzichtelijk tijdens gevechten, terwijl het er tegelijk levendig uitziet. Animaties voelen soepel en aanvallen zijn goed leesbaar, wat belangrijk is in snelle gevechten.
Daarnaast draait de game soepel op meerdere platformen, met een focus op stabiele prestaties zoals 60 frames per seconde. Dat helpt om de actie strak te houden, zeker tijdens drukke momenten.
De muziek speelt opnieuw een grote rol. De soundtrack wisselt tussen rustige stukken en intensere tracks tijdens gevechten. Dat zorgt voor een ritme dat goed aansluit bij de gameplay.
Ook de voice acting valt op. Personages hebben duidelijke stemmen en gesprekken voelen levendig. Dat helpt om de wereld meer karakter te geven, zonder dat het te zwaar wordt.
Hades II vraagt tijd. Een enkele run kan relatief kort zijn, maar het duurt lang voordat je alles hebt gezien. De game moedigt je aan om door te blijven spelen, omdat er steeds nieuwe upgrades en verhaalelementen vrijkomen.
De moeilijkheid ligt redelijk hoog, vooral in het begin. Je moet wennen aan de systemen en vijanden. Later krijg je meer controle en mogelijkheden, waardoor het tempo verandert. Dat zorgt voor een geleidelijke opbouw, al kan het begin wat stroef aanvoelen.
Hades II voelt als een logische volgende stap. Het behoudt de basis van het eerste deel, maar voegt genoeg toe om het interessant te houden. De gameplay is uitgebreider, het verhaal krijgt meer ruimte en de variatie in runs zorgt ervoor dat je blijft doorgaan.
Tegelijk blijft het herkenbaar. Als je het eerste deel hebt gespeeld, stap je er makkelijk in. Ben je nieuw, dan vraagt het wat tijd om alles te begrijpen, maar daarna valt het op zijn plek.
Terug
